11 بهمن 1390 آخرین بروز رسانی مطلب در 12 بهمن 1390

حریم ، تجربه ای از سه بعدی سازی در اعماق آب

بررسی فیلم سه بعدی حریم ( Sanctum )

مترجم : مریم ثابت قدم اصفهان

حقوق این گزارش برای سایت انیمیشن دیتا محفوظ است

دموی ویدئویی حریم به کارگردانی آلیستر گریرسون

در سال 1988 ، اندرو وایت ( Andrew Wight )، رهبری اعزام یک هیأت چهارده نفره کاوشگر را به غار زیر آبی بزرگی واقع در دشت Nullarbor استرالیا برعهده می گیرد . اما طوفان باعث آب گرفتگی و مسدود شدن دهانه غار و حبس این افراد درون آن می شود. این ، یکی از لحظاتی است که به زعم وایت مرگ را نزدیک به خود احساس می کنید و به تدریج که به خود می آیید ؛ برای زنده ماندن با مرگ دست و پنجه نرم می کنید . اما ، افرادی که تا لحظه ای قبل گمان آن می رفت که جزوی از قهرمانان این گروه بشمار آیند ؛ اکنون روشی را برای زنده ماندن در پیش می گیرند که دور از تصور بوده و لزوماً موقعیت های استثنایی و مناسبی را برای افراد دیگر رقم نمی زنند.

این رویداد در زندگی شخصی وایت ، الهام بخش تولید فیلم حریم (Sanctum ) بود. این فیلم ، ساخته جیمز کامرون (James Cameron ) ، با تهیه کنندگی آندره وایت ( Andrew Wight )و کارگردانی آلیستر گریرسن ( Alister Grierson ) است که در آن ، غواصی با نام Frank McGuire در تلاش است به نقشه یک غار ناشناخته و سیستم های درونی آن دست یابد. پسر هفده ساله او که تبحر زیادی در کوهنوردی دارد ؛ همراه با سایر دوستانش ، او را در این سفر همراهی می کند ؛ اما پس از مسدود شدن دهانه غار ، همگی ایشان به جهنمی تاریک گام می نهند.

وایت (Wight ) در ابتدا تلاش داشت تا فیلمی را در اعماق یک غار واقعی تولید نماید. بنابراین او و تیم فیلمسازی ، به تحقیق گسترده ای برای یافتن نقطه خاصی در جهان بر آمدند . اما او به سرعت دریافت که تهیه لوکیشن واقعی در چنین غارهایی ، بیش از حد خطرناک است. بنابراین ایده جدیدی به ذهن او خطورکرد مبنی بر اینکه محیط فیلم را بازسازی کرده و صحنه های دیگر را در یک غار واقعی فیلم برداری کند.
به زعم وایت :" فرایند طراحی غار و تهیه مجموعه تجهیزات مورد نیاز تولید شامل جرثقیل دوربین (Camera Cranes ) به سادگی میسر نبود. در عین حال ما به دنبال پیکر بندی مجدد هم نبودیم ؛ زیرا همه چیز از زمین تا بالا به دقت طراحی شده بود ".
در حقیقت ، برای ایجاد یک مدل واقعی از اعماق غار ، طراحان به جمع آوری تصاویری از غارهای واقعی پرداختند و اینچنین در سیستم CAD ، مدلی از یک غار بازسازی شد . سپس با افزایش مقیاس آن ، مدل مشابهی از خاک رس در استودیو برادران وارنر پدید آمد. در نهایت ، نوبت به ساخت مجموعه قطعات واقعی رسید که همه آنها در ساختار این تسهیلات عظیم تعبیه شدند.

وایت می افزاید :" برخی از این قطعات بتنی بودند تا به خوبی یادآور محیط سنگی درون غارها باشند. این مجموعه شامل تخت سنگ ، صخره و آبشار بود که دو پمپ لجن کش نیز بعداً به آن اضافه شدند. به طوری که اگر به شخصه وارد پشت صحنه نمی شدید ؛ قادر به درک محیط استودیو نبودید.

به زعم آلیستر گریرسن :" این فیلم در استودیوی برادارن وارنر واقع در کوئزلند استرالیا فیلمبرداری شده است. ما برخی از نماها را در غارهای جنوب این قاره فیلمبرداری و ثبت کرده ایم. واضح است که فیلمبرداری شبیه به این در لوکیشن واقعی بسیار دشوار است ؛ لذا تمام مجموعه غار این فیلم در استودیو و استخر بزرگی ساخته شد که متعلق به برادران وارنر است.
کار با دوربین ، طبق معمول برای من کسب و کاری همیشگی است . شما باید از مردم بخواهید که جای معینی بایستند و آنگاه دوربین را در فضای مشخص قرار دهید . یک سری عوامل پشت صحنه نیز بر فرایند سه بعدی سازی نظارت می کنند ؛ اما فلسفه ما در این تصاویر این است که به فرایند سه بعدی سازی اجازه نمی دهیم که چگونگی استفاده از دوربین را به ما دیکته کند ".

این فیلم به روش سه بعدی و با استفاده از سیستم Fusion Camera توسط جیمز کامرون و Vincent Pace تولید شده است. این فیلم سازان ، چهار دوربین استریوسکوپی را مورد استفاده قرار داده اند ؛ به طوری که کلیه نماهای استودیو از طریق دو Split – beam rig ( ساخته شده در فیلم آواتار ) کپچر شده و دو Side by Side rig نیز برای نماهای بالگرد و تصاویر مرتبط به اعماق آب دشت استرالیا در نظر گرفته شده اند. با این وجود ، دروبین های متعددی نیز برای ثبت زوایای مختلف مورد استفاده قرار گرفته اند.

از چپ به راست : آلیستر گریرسن ، جیمز کامرون و اندرو وایت ، عوامل تولید فیلم حریم

جیمز کامرون در اینباره می گوید :" اساساً همان سیستم دوربین Fusion در آواتار را برای این فیلم مورد استفاده قرار دادیم که دستاوردی فناورانه متعلق به سال 2007 بود که در سال 2009 مورد بهره برداری قرار گرفت . هرچند تاکنون شانسی برای به روز رسانی آن نداشته ایم ؛ و این بدین معنا است که عیناً همان دوربین مورد استفاده در آواتار را در این فیلم بکار گرفته ایم "

یکی از دشوارترین مراحل کار ، مواجه با آب های گرم و سرد است . هر یک از ابزارهای الکترونیکی در چنین محیطی دچار فرسایش می شوند . بنابراین ، فیلمسازان ، ابزار الکترونیکی را درون یک محفظه ضد آب قرار دادند . اما خب ، فیلمبرداری در استودیوی آبی با آن تراوش های فراوان آب ، می تواند قطرات آب را بر روی لنز بپاشد. هر چند این مسئله ای دور از ذهن نبود.

به زعم وایت :" بزرگ ترین چالش فنی این فیلم ، کار با آب بود. خب میلیون ها دلار صرف هزینه ابزار و دوربین های الکترونیکی شده بود که اکنون باید درون میلیون ها لیتر آب قرار می گرفتند. ما تجهیزات لازم را طراحی و سپس از طریق جرثقیل به بخش هایی از stage منتقل کردیم. "

وایت در سخنی دیگر اظهار می دارد :" مشکل عمده در فیلمبرداری سه بعدی این است که اگر قطره آبی بر روی لنز بریزد ؛ به دلیل خطا در یکی از چشم ها ، تماشای آن برای بینندگان بسیار سخت می شود."

لذا برای دور نگاه داشتن لنز ها از آب ، توجه آدام کوئیپر (Adam Kuiper ) به سیستم های مبتنی بر دمیدن هوا (Air based blowing system ) جلب شد که برای دوربین ها توسعه یافته بودند. اما میزان آب بسیار زیاد بود و زمانی نیز برای ساخت چیز دیگری در اختیار نبود. در این حین ، توجه آنها به Air knife system معطوف شد که در صنعت خشکبار بکار می رفت. کوئیپر قادر به اعمال تغییراتی در چنین تجهیزاتی بود و اینگونه این ابزار را در جلوی دوربین نصب و سپس ، آن را به یک شلنگ طویل که نقش کمپرسور را ایفا می کرد ؛ متصل نمود. از اینرو از طریق لایه ای از فشار بالای هوا ، لنز را از قطرات آب در امان نگاه داشتند.
البته تیم تولید با مشکلات دیگری همچون تولید صداهای سهمگین آبشار دست به گریبان بود که ولی با در اختیار گرفتن فناوری های موجود ، توانست صداهای مورد نیاز را جایگزین نماید.
وقتی از فیلم حریم ( اعماق آب ها ) سخن به میان می آید ؛ واضح است که به جوهره شجاعانه ای نیاز است. تولید کننده و کارگردان می دانند که کلاه ایمنی ، تنها یکی از ابزار های مورد نیاز برای مصونیت و ایمن سازی است و بیش از اینها باید به آماده سازی فیزیکی و استقامت بدن بها داد.

وایت می گوید :" ما تنها نسبت به آنچه که باید در مواجه اش قرار بگیریم ؛ آماده بودیم . لذا در زمان طراحی تجهیزات و تولید فیلم ، همه آگاهی های خود را در هم آمیختیم . این ، منحصراً چیزی نبود که برای فرایند سه بعدی سازی مد نظر داشتیم ؛ بلکه ما بهترین روایت داستانی را برای فیلم در نظر گرفتیم و دوربین نیز به محض حضور در صحنه ، بخشی از آن را به تصویر می کشید.

وایت و آلیستر ، خیلی زود دریافتند که آموزش غواصی یکی از الزامات بوده و باید با استفاده از پمپ اکسیژن ، طی شبانهنگام و در تاریکی مطلق وارد استخر آب شوند تا بخشی از هیجان انگیز ترین بخش های فیلم را تحقق ببخشند.
Richard Roxburgh جزو نخستین بازیگرانی بود که به ایفای نقش خود در زیر آب پرداخت. کسانی مانند Frank McGuire نیز از بازیگرانی بشمار می آمدند که توان بیشتری برای حضور در محیط آبی را داشتند.
Ricahrd بازیگری محشر بود که نامش صدر نشین سایر بازیگران است . او سرشار از امید و انرژی بود و اینچنین بیشتر از بقیه به اعماق آب گام می گذاشت.Roxburg نیز باید فرا می گرفت که چگونه برای ایفای نقش خود به اعماق تاریک آب شیرجه رود . این تعلیمات ، شامل تنفس طولانی مدت با مخزن اکسیژن و کنار آمدن با لباس غواصی بود که در کل ، به یک کابوس شباهت داشت.

جیمز کامرون می گوید :" تمام فیلم ها نسبت به آواتار ، از بودجه متوسطی برخوردارند ؛ هر چند حتی این فیلم نیز تنها یک دوازدهم تا یک پانزدهم بودجه آواتار را به خود اختصاص داده بود. با این وجود ، صادقانه بگویم که یکی از چیزهایی که مرا به تولید چنین فیلم خاصی واداشت ؛ همین چالش های فیلمبرداری High quality و Live 3D بود.خب ما در آواتار ، بیش از حد مشغول به کار بودیم ، و همه چیز با فرایند CG بازسازی شد. آن فیلم ، نقطه عطفی بود تا مشابه همان فناوری ، متولوژی و شیوه های زیبایی شناسانه را عیناً در یک استودیو و بسته به نوع مدیریت موجود ، دوباره تجربه کنیم و بار دیگر ، بیننده را به کسب تجربه شیرین آن دعوت نماییم. اما غلی رغم این ، فیلم حریم با داشتن بودجه بسیار متوسط ، ما را بیش از آواتار با چالش های فنی مواجه نمود."

دموی ویدئویی از پشت صحنه فیلم حریم

جیمز کامرون می افزاید :" 3D باید از نقطه نظر بازیگر و البته در حالت ایده ال ، از منظر کارگردان نیز شفاف باشد. لذا تیم فیلمبرداری با مجموعه مختلفی از ابزارهایی کار می کرد که احتمال بکارگیری آن در صحنه بود. برای ساخت یک فیلم سه بعدی ، باید فیلمبرداری دیجیتال یا HD با برخی از فرمت های بالا نظیر 3K و 4K تحقق یابد ؛ زیرا به هر حال هیچ دوربین فیلمبرداری با 3D rig منطبق نیست.
در حین فیلمبرداری آواتار ، آلیستر به همراه Jules o'loughlinبه پشت صحنه می آمدند تا از نزدیک و به طور مستقیم با در نظر گرفتن مشکلات و چالش های موجود ، کار ما را با دقت نظاره کنند. لذا آنان ، در طراحی مجموعه این فیلم دقت زیادی را مبذول کردند و در عین حال ، به دوربین اختصاصی فیلمبرداری سه بعدی نیز دسترسی یافتند. اما ، وزن این تجهیزات دستی شامل گستره ای از ابزارهای استاندارد فیلمبرداری سه بعدی در حدود 33 پوند است که باید به خوبی در فضای مناسب صحنه جاگیر می شد. من بعنوان یک ناظر خارجی بر صحنه بشمار می آمدم؛ زیرا هر روز در صحنه حضور نداشتم ؛ اما این پسران بزرگ ، به خوبی به ساخت فیلم واقف بودند ؛ با آنکه حرکت ایشان با حجم زیادی از آب محدود می شد ؛ چیزهایی در این فیلم وجود دارد که نمونه اش را در فیلم دیگری نمی یابید."

محصول تولید شده به یک محتوای ذخیره سازی حجیم در ویرایشگر سه بعدی به نام POD یا ( Protocol buffer based 3d content format ) افزوده شد ؛ در این زمان، نوآور حوزه فناوری سه بعدی Chuck Comisky زمان خود را صرف تماشای فیدهای سه بعدی دوربین می کرد. در واقع نقش او بعنوان سوپروایزر سه بعدی و مسئول جلوه های بصری این فیلم بود که دست فیلم سازان را برای تمرکز بر روایت داستان آزاد گذاشت.

او نقش خود در تولید این فیلم را چنین توصیف می کند :" من مجموعه ای از سبک های 3D را برای این فیلم برگزیدم و از این رو است که هیچ خستگی در چشم بینندگان این فیلم ایجاد نمی شود. هدف ما این است که بیننده ، همان هیجانی را احساس کند که در خارج از ابعاد سه بعدی انتظار آن را داراست.
ما تنها در زندگی روزمره خود هر روزه جهان را سه بعدی می نگریم . هر چشم تا حدودی پرسپکتیو مختلفی نسبت به اشیاء دارد و مغز انسان نیز ایندو تصویر را با یکدیگر در هم می آمیزد ؛ تصاویری که یکی دور و یکی نزدیک به ما است و اینچنین است که ما با دو چشم خود قادر به درک عمق تصویر هستیم. آنچه ما در 3D برای تحقق اش در تلاشیم ؛ بازسازی تصاویر مرتبط به چشم چپ و راست است ؛ به طوری که با تماشای آن ، عمق تصاویر احساس شود."

به خدمت گیری تیم پشت صحنه آواتار باعث شد که کارگردانی فیلم حریم ، لحظات چندان دلهره آوری را تجربه نکند. برعکس ، آلیستر ، از دسترسی به اساتید این حوزه به خود می بالد و چنین توضیح می دهد :" از منظر کارگردانی ، تا زمانی که شما به یک تیم خبره دسترسی دارید که قادر به مدیریت عناصر تکنیکی است ؛ کار با 3D چندان پیچیده نیست و همه چیز به طور معمول انجام می شود. همانطور که کار با Andrew بسیار جالب و شگفت انگیز بود ؛ او کسی است که وقت زیادی را صرف کار با 3D و توسعه فناوری مرتبط نمود. در حقیقت ، بواسطه اعتبار گسترده او بود که تیم متبحر و با تجربه ای در حوزه سه بعدی ، به جمع ما پیوست ".

این فیلم سه بعدی در تاریخ 13 و 18 بهمن ماه 1390 در سی ام جشنواره فیلم فجر ( ایوان شمس ) به نمایش در می آید. این نخستین بار در کشور است که تماشاچیان ایرانی قادرند از فناوری سه بعدی سینمایی لذتی مضاعف ببرند.

منابع :

www.sanctummovie.com

http://collider.com

www.popularmechanics.com

production text

پیشنهاد سایت انیمیشن دیتا برای مطالعه بیشتر:

کاربرد استریوسکوپی سه بعدی در واقعیت مجازی

فناوری نوین مجازی سازی در فیلم اواتار

پایان مقاله